جمعه , آذر ۱۲ ۱۴۰۰

گردوبنانِ سبز که آسوده شادکام / بر تختگاهِ کوه و اوجِ بلندا نشسته‌اند‌

بختِ عروجِ خویشتن از دست داده‌اند / قانع به جاى خویش چون از پا نشسته‌اند

رویاى سبزِ بذر، پس از یادشان برفت / آکنده از غرور، فقط اینجا نشسته‌اند

بالندگى چونان سراب در آوندشان شکست / یک عمر روى وهمِ منظره زیبا نشسته‌اند

رگبرگ‌هاى پیر چون از شعله سیر شد / بر ریشه‌هاى زهد، پوک و فریبا نشسته‌اند

فرخنده بذرِ خویش به پیراهنى ز چوب / پوشانده‌اند و گِرد تهیا نشسته‌اند

اسطوره‌ى درخت، همه طغیانِ قامت است

آنان به خواب، مرده؛ اگر از پا نشسته‌اند

همچنین ببینید

نشست حلقه‌ی ادبی سیمرغ، با عنوان ایرج میرزا

در این نشست، آقایان دکتر شروین وکیلی، دکتر امیرحسین ماحوزی و خانم دکتر هنگامه آشوری …

۲ دیدگاه

  1. امیر زیبااندام رادی

    زیباست ……………….فرخنده بذرِ خویش به پیراهنى ز چوب / پوشانده‌اند و گِرد تهیا نشسته‌اند

  2. خیلی قشنک بود

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *