سه شنبه , آذر ۱۶ ۱۴۰۰

ما امیدواران

امیدواریم که به زودیِ زود، بار دیگر این تمدنِ دیرپا، آنچه را که باید و شاید، بازآفریند.

امیدواریم؛ از آن رو که می‌بینیم ایران‌زمین از نسلی پرشمار، جوان و باسواد انباشته شده است.

امیدواریم؛ چون قدرتِ منش‌ها و معناهای بالیده در این تمدن را دیده‌ایم و جذابیت و توانایی‌ِ رخنه‌کردنش در دل و چشم و خِردِ مردمانی حتی بیگانه با زبان فارسی را نیک دیده‌ایم.

امیدواریم؛ چون چیرگیِ تدریجیِ همین نسل جوان و جویای معنا بر رسانه‌های نوظهوری مانند صنعت چاپ و اینترنت را می‌بینیم.

امیدواریم؛ چون ماییم آن نسلِ پرشمارِ جوانِ پارسی‌گوی پارسی‌دان که وارث گنجینه‌ی شگرف ادب و فرهنگ ایرانی‌ است.

ما امیدواریم؛ چون آینده از آنِ ما،‌ از آنِ امیدواران است.

(برداشت از جستار ادبیات علمی- تخیلی‌- اساطیری: بایدها و نبایدها)

 

همچنین ببینید

شرح بدنامی نامجو

برداشتم درباره‌ی نامجو آمیخته است، مثل همگان. صدایش را دوست دارم اما شیوه‌ی خواندن‌اش را نمی‌پسندم، نبوغ هنری‌اش به نظرم درخشان است و بارور، هرچند اصراری در ضایع کردن و ناپخته وانهادن‌اش دارد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *